دلتنگی های آدمی را باد ترانه ای می خواند        

 رویاهایش را آسمان پرستاره نادیده می گیرد        

و هر دانه برفی به اشکی نریخته می ماند         

سکوت سرشار از سخنان ناگفته است از حرکات ناکرده

اعتراف به عشقهای نهان و شگفتیهای بر زبان نیامده

در این سکوت حقیقت ما نهفته است         

حقیقت تو و من